Wyzwania w wyborze symulatorów morskich
W obliczu rosnącej różnorodności symulatorów morskich, takich jak systemy pełnomisyjne, desktopowe, chmurowe oraz oparte na wirtualnej rzeczywistości, kluczowe staje się opracowanie obiektywnego i transparentnego procesu selekcji. Każda z dostępnych opcji charakteryzuje się odmiennymi możliwościami technicznymi, potencjałem dydaktycznym oraz implikacjami organizacyjnymi. Brak ustrukturyzowanego podejścia do oceny utrudnia podejmowanie decyzji przez specjalistów i osoby odpowiedzialne za szkolenie w instytucjach morskich.
Metodologia oceny i kluczowe kryteria
W odpowiedzi na te wyzwania, nowe badanie przedstawia hybrydową metodę wielokryterialnego podejmowania decyzji (MCDM). Opracowano ramy oceny oparte na trzynastu kluczowych czynnikach, pogrupowanych w trzy główne kategorie: kryteria techniczne, dydaktyczne i organizacyjne. Dane do analizy zebrano od ekspertów branżowych za pomocą ustrukturyzowanej ankiety metodą Best-Worst Method (BWM). Do uszeregowania trzynastu podkryteriów wykorzystano metodę Bayesian BWM, natomiast do oceny czterech modalności symulatorów zastosowano metodę PROMETHEE, bazując na wynikach rankingu podkryteriów.
Wyniki i preferencje
Analiza wyników ujawniła, że zgodność symulatorów z obowiązującymi przepisami jest najważniejszym kryterium w procesie wyboru, podczas gdy koszt symulatorów uznano za najmniej istotny czynnik. Ogólnie, symulatory pełnomisyjne okazały się najbardziej preferowane, a tuż za nimi uplasowały się symulatory VR, następnie chmurowe i desktopowe. Warto jednak zaznaczyć, że analiza wrażliwości wykazała, iż preferencje mogą być specyficzne dla danego kontekstu zastosowania. Badanie podkreśla również rolę symulatorów w szkoleniu opartym na kompetencjach (CBT), wprowadzonym przez IMO w celu zwiększenia bezpieczeństwa morskiego i ograniczenia incydentów związanych z błędem ludzkim.
